واکسیناسیون فرآیندی است که طی آن سیستم ایمنی بدن با معرفی یک عامل بیماریزا (معمولاً به شکل تضعیفشده یا غیرفعالشده) آموزش میبیند تا در برابر بیماری واقعی ایمن شود. این روش از مهمترین دستاوردهای پزشکی در پیشگیری از بیماریهای واگیردار است.
تاریخچه واکسیناسیون به قرن ۱۸ میلادی و کارهای ادوارد جنر در زمینه آبله بازمیگردد. از آن زمان تاکنون، واکسنها جان میلیونها نفر را نجات دادهاند و برخی بیماریها مانند آبله را بهکلی از بین بردهاند. امروزه واکسنها علیه بیماریهایی چون سرخک، فلج اطفال، هپاتیت، کرونا و آنفولانزا تولید میشوند.
ایمنی گروهی یکی از اهداف واکسیناسیون عمومی است؛ بهطوری که وقتی درصد زیادی از جامعه واکسینه میشوند، گسترش بیماری کند شده و حتی افرادی که واکسن دریافت نکردهاند نیز محافظت میشوند. این امر در مدیریت پاندمیها اهمیت دوچندان دارد.
با وجود فواید بسیار، گاه نگرانیهایی درباره عوارض جانبی یا اثربخشی واکسنها در میان مردم وجود دارد. آموزش عمومی، شفافیت در تحقیقات پزشکی، و اطمینانبخشی از سوی مراجع بهداشتی برای گسترش اعتماد عمومی بسیار ضروری است.
