زبان فارسی، یکی از زبانهای باستانی و پرمایهی آسیای میانه و جنوبغرب آسیا است که پیشینهای بیش از هزار سال دارد. این زبان از شاخهی زبانهای هندواروپایی است و بهطور سنتی به سه دوره تقسیم میشود: فارسی باستان، فارسی میانه، و فارسی نو. زبان فارسی نو که امروزه در ایران، افغانستان (به نام دری) و تاجیکستان (به نام تاجیکی) رایج است، از سده سوم هجری رواج یافته است.
زبان فارسی با داشتن گنجینهای عظیم از شعر، ادبیات، تاریخ، و فلسفه، از جمله زبانهایی است که بر فرهنگ و تمدن جهان اسلام و آسیای میانه تأثیر فراوان گذاشته است. آثار بزرگان ادبی چون فردوسی، حافظ، سعدی، مولوی، و خیام، از گوهرهای درخشان این زبان به شمار میروند.
زبان فارسی دارای ساختار نحوی ساده، واژگان غنی، و آهنگ موزونی است که یادگیری آن را برای غیر فارسیزبانان نسبتاً آسان میسازد. همچنین این زبان در دوران صفویه و تیموریان زبان رسمی بسیاری از دربارهای منطقه بود و ادبیات آن در شبهقاره هند نیز گسترش یافت.
امروزه زبان فارسی با وجود چالشهایی چون نفوذ واژگان بیگانه، همچنان زنده و پویاست و در زمینههای مختلف از جمله رسانه، آموزش، و فضای مجازی حضور پررنگی دارد. تلاش برای حفظ، ترویج، و بهروز نگه داشتن این زبان از وظایف فرهنگی مهم است.
